Bogusław Iwanowski
krótka biografia oparta na faktach.

Artysta-rzeźbiarz samouk, autor rzeźb i założyciel Galerii „QUO VADIS” w Tyrawie Wołoskiej.

Urodzony w 1934 w miejscowości Dorguń w wielodzietnej rodzinie zajmującej się uprawą ziemi (ok. 35ha), miał 10-cioro rodzeństwa.

Po powstaniu styczniowym (1863-1864), rodzina Iwanowskich utraciła sporą część posiadanej ziemi.

Dorguń to obecnie wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim, 3 km na południowy zachód od Sopoćkiń i 4 km od granicy z Polską. Do ustalenia granicy w 1946 r. znajdowała się w województwie białostockim, powiat augustowski. Po II wojnie mieszkańcy przez długi czas nie poddawali się sowietyzacji, przekonani o tymczasowej jedynie przynależności do ZSRR. Z tego powodu np. 22 czerwca 1953 r. kilkuset mieszkańców, z użyciem koni i wozów, zniszczyło zasieki i umocnienia graniczne na odcinku 1,5 km.

Jedna z ostatnich wsi broniących się na terenie Sowieckiej Rosji, przed sowiecką kolektywizacją do 1956 roku.

Ukończył w Dorguniu szkołę podstawową. W 1952 r. podczas próby poboru do Armii Czerwonej doszło do pobicia żołnierzy w obejściu Iwanowskich, za co Bogusław oraz jego brat Fryderyk i ojciec Jan zostali uwięzieni. Ojciec zmarł w więzieniu w Grodnie, a Bogusław i brat otrzymali wyroki po 8 lat łagru na Syberii (GUŁAG).

Wywiezieni do obwodu nowosybirskiego, pracowali w łagrze przy wyrębie lasu oraz przy budowie elektrowni w Kujbyszewie, gdzie oficjalnie budowali ją komsomolcy (młodzi komuniści, kandydaci do KPZR), a w rzeczywistości budowana była przez więźniów politycznych i kryminalnych.

Bogusław Iwanowski

Głód, katorżnicza praca i okrucieństwa wobec skazanych powodowały masowe zgony wśród więźniów,

Po 4 latach na fali „odwilży Chruszczowa” w 1956 roku Bogusława i brata objęła amnestia i powrócili do Dorgunia. Zakończył szkołę zawodową, jako ślusarz-mechanik. Wobec ostatecznego zaboru ziemi i pozbawieniu środków do utrzymania, postanowił wyjechać do Polski w ostatniej fali repatriacji.

Przybył w 1958r. do Szczecina. Odbył szkolenie wojskowe w LWP w Pułku Saperów w Szczecinie.

Zatrudnił się w MZK, jako mechanik w Zajezdni Tramwajowej NIEMIERZYN (obecnie Muzeum Techniki).

Bogusław Iwanowski

Był w Zajezdni Niemierzyn przewodniczącym strajku w Grudniu’1970 oraz Sierpniu’1980 roku. Inwigilowany w stanie wojennym (po 13.12.1981), ma status pokrzywdzonego w IPN.

W 1958 r. w Szczecinie ożenił się z Marianną Orłowską (✝ 2017), której rodzina pochodziła także z Dorgunia. Zamieszkali na ul. Śląskiej w Szczecinie, otrzymali jako repatrianci niedużą, starą kawalerkę z kuchnią i wspólną łazienką.

Bogusław Iwanowski

Tutaj też za namową żony sprowadził swoją matkę i siostrę, które bytowały w trudnych warunkach w Augustowie.

Z ich małżeństwa urodziły się dzieci: Bożena (1959), Kamila (1963), Urszula (1968) i Wojciech (1970).

Bogusław Iwanowski

W 1964 r. Iwanowscy otrzymali przydział mieszkaniowy (mieszkanie 3 pokojowe, 46m2) przy ul. Barnima, w dzielnicy Niebuszewo w Szczecinie.

Zainteresowanie malarstwem i rzeźbą pojawiło się u Bogusława na początku lat 60-tcyh XX wieku. Należy podkreślić, że Bogusław Iwanowski był i jest samoukiem, bez żadnych studiów na ASP czy innej uczelni wyższej o profilu sztuki, obdarzony talentem i wypracowanym stylem impresjonisty ludowego.

Pierwsze wystawy były organizowane w Szczecinie oraz w Warszawie. W 1967 otrzymał nagrodę Ministerstwa Kultury, razem z prof. Wiktorem Zinem (1925-2007) znanym malarzem m.in. występującym w programie „Piórkiem i węglem”.

Bogusław Iwanowski

W latach 1968-1984 jego prace były pokazywane na wystawach w Niemczech, Szwajcarii, Francji, USA, Węgrzech i Czechosłowacji. W latach 1966-2015 otrzymał też wiele odznaczeń państwowych za swoją działalność artystyczną oraz Krzyż Sybiraka.

W roku 1984 Bogusław Iwanowski podjął decyzję o pozostawieniu rodziny i wyjeździe w Bieszczady, gdzie planował założenie galerii ze swoimi rzeźbami. Pozostawił dwójkę dzieci w wieku szkolnym (14 i 16 lat) na utrzymaniu swojej żony. Alimentów nigdy nie płacił. Jego żona pracowała ciężko fizycznie, aby utrzymać siebie i dwójkę uczących się dzieci. Pracowała czasem po 16 godzin na dobę, w trudnych i czasem niebezpiecznych warunkach (praca na zewnątrz, przy wprowadzaniu/wyprowadzeniu ciężkich składów tramwajowych do/z zajezdni).

Pod koniec lat 90-tych Bogusław Iwanowski wystąpił o rozwód i otrzymał go z tytułu ponad 15-letniej faktycznej separacji z żoną.

Tak, jak żona Marianna przyjęła w 1962 r. i opiekowała się do śmierci matką i siostrą Bogusława, tak i obecnie rodzina Iwanowskich w Szczecinie opiekuję się ich grobami.

Bogusław Iwanowski

Bogusław Iwanowski cały czas prowadzi swoją galerię sztuki „QUO VADIS” w Tyrawie Wołoskiej.


Opracował:
Wojciech Iwanowski
08.08.2018 Szczecin

Zapytania: Bogusław Iwanowski, galeria que vadis, Tyrawa Wołoska, que vadis galeria, rzeźbiarz bogusław iwanowski, bogusław iwanowski artysta, galeria rzeźby que vadis